لاجوردی

اصالت دلنشین خطوط اسلیمی

لاجوردی

اصالت دلنشین خطوط اسلیمی

مکان عمومی

جمعه, ۷ ارديبهشت ۱۳۹۷، ۰۳:۲۳ ب.ظ

خوابگاه ما از چند بلوک و هر بلوک از چند طبقه و هر طبقه از دو بخش جداگانه درست شده.هر بخش شامل چند اتاق و درهر اتاق 4 نفر ساکن هستند.نیمی از ساکنین اتاق‌ها در راهروها در زمان‌های مختلف در طول روز پر سر و صدا هستند وقتی  اعتراض می کنید پاسخ می‌دهند که اینجا یک مکان عمومی ‌ست و ما محق هستیم در ایجاد سرو صداهایی که از نظر ما معمول و طبیعی هست.اما معترض‌ها هم معتقدند اتفاقا اینجا چون یک مکان عمومی هست،بایستی مراعات بکنید. به نظر می‌رسه تعریف مکان عمومی مورد مناقشه ست. شما به کدام گروه حق می‌دهید و چرا؟

 

 

۹۷/۰۲/۰۷
صبا ...

به وقت شما

نظرات  (۱۰)

متولی اونجا باید قانون و حدود رو مشخص کنه. اصل به استراحت و سکوت نسبیه؟ یا آزادی عمل و سر و صدا و راحتی کامل؟ هردو حق دارن هر دوتا رو داشته باشن طبعا در مکان مجزا.
پاسخ:
هر دو گروه خواست خودش رو اصل می دونه. نمیشه چون در یک جا ساکن هستن
به دومی. چون مکان عمومی، یعنی برای همه‌ی افرادی که ازش استفاده‌ای دارن هست. یعنی واسه‌ی عموم. شما و بقیه‌ی معترضین هم جزو همین عموم هستین. پس هر عملی که انجام میگیره باید با این ملاحضه باشه که به فرد دیگه‌ای آسیب و آزاری وارد نشه. و از اونجایی که سکوت، هیچ‌وقت وسیله‌ی آزار شمرده نمیشه - برخلاف سروصدا - باید تا حد امکان، سکوت رعایت بشه... مثل قضیه‌ی مشاعات آپارتمان می‌مونه... 
یک کاروان بودیم. توی اتوبوس بین‌شهری، موسیقی رو با صدای خیلی بلندی گذاشته بود مسئولمون. به هیچ نوع اعتراضی هم تن نمی‌داد. معتقد بود که باید با خواسته‌ها (!) و دوست‌داشتنی‌های بقیه کنار بیایم توی سفر!! خب من هیچ‌وقت نمی‌تونم همچین دلیل مسخره‌ای رو برای آزار بقیه بپذیرم. حتی اگه باعث آزار یک نفر هم باشه، باز هم قابل پذیرش نیست وقتی گزینه‌ای هست که هیچ‌کس ازش آزاری نمی‌بینه...
+ البته راهرو، یکسری سروصدای طبیعی داره مثل صدای رفت‌وآمد کفش‌ها. صدای آروم حرف‌زدن. یا صدای باز و بسته شدن در! اینا که طبیعیه. فرض من بر این بود که سروصدا عمدی و با بلندی غیرطبیعی بوده. مثل ماجرای اتوبوس. 
پاسخ:
معتقدند اینجا محل زندگیشون هست پس شادی کردن سر و صدا داشتن بخشی از این رونده، و منع کردنشون از این کار مثل اینه که مانع زندگی کردنشون بشید، الزام سکوت برای آنها آزار محسوب میشه
دقیقا مسئله همینه. اونجا فقط محل زندگی اونا نیست. وقتی دارن به‌صورت مشترک زندگی می‌کنن، پس باید یکسری اصل‌های مشترک رو هم قبول کنن. و اصل مشترک آرامش، رعایت سکوت هست. صدا آرامش رو بهم میزنه ولی سکوت، آرامش هیچکس رو، حتی اونی که سروصدا رو دوست داره، بهم نمیزنه، چرا که می‌تونه توی اتاق خودش، با هندزفری خودش، محیط خودش رو شلوغ کنه... اما اگه محیط عمومی رو شلوغ کنن، اونی که نمی‌خواد چطور محیط خودش رو ساکت کنه؟ - هنوز صداگیر محیط به‌اندازه‌ی هندزفری فراگیر نشده - 
خب هردو حق دارن طبیعیه یکی سروصدا اذیتش میکنه ویکی سکوت آزارش میده حالا چون کنارهم زندگی میکنن شاید بهتر باشه با داشتن یه سری قوانین و رعایتشون به حریم همدیگه احترام بزارن و کلا مراعات سلیقه ها و اخلاق ها و تفکرات و عادت های متفاوت با خودشونو بکنن! 
مثل قوانین آپارتمان نشینی :)
سکوت هم می تونه کسل کننده و افسردگی زا باشه. بخصوص تو خوابگاه. 
مسئولین می تونند ساعت تعیین کنند. مثل ساعت خاموشی که شبها چراغها رو سر یه ساعتی خاموش می کنند. ساعاتی در طول شب یا روز رو به عنوان ساعت استراحت یا ساعت سکوت بذارند ، مثلا بعد از ظهر از 2 تا 5. لااقل تو این ساعات شلوغ نکنند.
سلام
خدمتشون بفرمایید تو مکان عمومی کارهای زیادی میشه گرفت باید دید عرف این مکان عمومی چیه؟
اگر دیدید رعایت نمیکنن یه سنتور و سه تار و تنبک ببرید و یه گروه کر تشکیل بدید!
چون مکان عمومیه دیگه..هر روزم در سانس اجرای برنامه داشته باشید
پاسخ:
:)))) 
سلام
خونه ی نو مبارک :)
به امید روزهای خوب.
زندگی جمعی و اجتماع، یعنی پذیرفتن و هموار کردن یه سری محدودیت ها به خود.
شرایط فرهنگی و مکانی خوابگاه تون رو نمیدونم،_همین طور هم جو خوابگاه های دخترونه رو_ اما به نظر میاد حرف گروه دوم منطقی تره.
پاسخ:
سلام
ممنونم جناب مویدی:) 
طبیعتا مکان عمومی هم باید مراعات بشه... و به قولی "چهار دیواری، اختیاری" نیست!
بخصوص اگر در زمان های خاصی مثل زمان استراحت باشه
به عنوان یک پیشکسوت خوابگاه (شما بخون فسیل D:) حق رو به گروه دومی میدم
پاسخ:
:))) 
من اصولاً سکوت رو دوست دارم. وقتی آدما کمتر حرف می‌زنن و صدا تولید می‌کنن آرامشم خیلی بیشتره. 
اما این منم. آدمایی رو می‌شناسم که اگه یک ساعت بدون هیاهو باشن می‌میرن. 
توی خوابگاه آدمای مختلف هستن که هرکدوم به نحوی آرامش و ثباتِ زندگیشونو تامین می‌کنن. و همه حق دارن. 
اگه آدمای اونجا با هم یکمی صمیمی‌تر بشن، می‌تونن با هم کنار بیان که ساعت‌هایی که من خسته‌ام، درس سنگین دارم، غمگینم یا هرچی، شما صدای شیپورتونو کم کنید که بتونم به حیاتم ادامه بدم. 
اما چون معمولاً صمیمیت بین همه نیست، شاید یه قانون‌مندی‌ای باید ایجاد بشه. ساعاتی تعیین بشه که همه موظف به مراعات سکوت باشن و ساعاتی اجازه‌ی آزادی عمل و سروصدا وجود داشته باشه. 
حکومت نظامی کنید از یه ساعتی به بعد :دی

چه سوالای سختی می‌پرسی ها :|
این وبلاگت اینجوری شده که من روزی یه بار بهش سر می‌زنم، همه‌ی مطالبشو می‌خونم بعد می‌رم سراغ باقی کارام. هر روز یه ذره هضمش می‌کنم :)
پاسخ:
لطف داری

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی